Ze leren zich verhouden tot de wereld om hen heen én tot anderen.
Ze ontdekken ruimtelijke begrippen, leren taal verbinden aan situaties en ervaren oorzaak en gevolg. Ze leren hoe de wereld in elkaar zit, in al haar facetten.

En misschien wel het mooiste: tijdens het spelen mogen ze gewoon ontdekken.

• Vallen en weer opstaan.
• Iets opnieuw proberen.
• Dromen.
• Fantaseren.
• Een eigen wereld creëren.

Daar is echt niet altijd het duurste of nieuwste speelgoed voor nodig. Juist niet.

Geef een kind maar eens een grote kartonnen doos.

Wat voor ons misschien gewoon een doos is, kan voor een kind ineens een brandweerauto zijn. Een huis. Een boot. Een raket. Of misschien wel een vogelnest.

De doos geeft ruimte aan de fantasie. Het kind bepaalt zelf wat het wordt.

En dan is er dat kind dat uit het raam zit te kijken.

Hoe vaak denken we dan niet: Hij verveelt zich. Hij doet niets. Hij is zo passief.

Maar weten we eigenlijk wel wat er op dat moment in een kind gebeurt?

Misschien kijkt het naar de zonnestralen die tussen de bladeren door naar binnen vallen. Naar de beweging van het licht op de grond. Naar de bladeren die bewegen in de wind.

Misschien ontdekt het hoe licht en schaduw veranderen.

Misschien is het aan het verwonderen.

Misschien is dát op dat moment precies wat het nodig heeft.

Niet ieder moment hoeft gevuld te zijn. Niet ieder moment hoeft zichtbaar ‘nuttig’ te zijn.

Soms gebeurt er vanbinnen juist ontzettend veel, terwijl wij aan de buitenkant bijna niets zien.

Dus… verwonder je eens.

Probeer niet meteen te labelen wat je ziet.

Kijk eens wat langer.

En misschien nog mooier: ga ook eens voor het raam zitten.

En wees dan heel even weer dat kind.

Het kind dat niet alles hoeft te begrijpen.

Het kind dat gewoon mag kijken, voelen, ontdekken en verwonderen.

Want misschien begint spelen wel precies daar:

bij de ruimte om te mogen ontdekken wat de wereld jou te vertellen heeft.